Εφηβικά φορέματα για κορίτσια: το πιο δύσκολο δοκιμαστήριο του ελληνικού καλοκαιριού
Μία το μεσημέρι, μέσα Ιουλίου, ο υδράργυρος έξω από το δοκιμαστήριο δείχνει τριάντα εννέα βαθμούς. Μέσα, δύο γυναίκες. Η μία δεκατεσσάρων ετών, με το κινητό στο χέρι και μια φωτογραφία που είχε αποθηκεύσει τον Μάρτιο από κάποιο προφίλ που θαυμάζει. Η άλλη, η μητέρα της, με μια λίστα στο μυαλό: στεφάνωμα στις επτά, κτήμα στις εννιά, φωτογράφος, γιαγιά από την Καρδίτσα, δεξίωση μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα. Ανάμεσά τους τέσσερα φορέματα κρεμασμένα και μια σιωπή που την αναγνωρίζω αμέσως. Δεν είναι σιωπή θυμού. Είναι η σιωπή που στήνεται πάντα γύρω από τα εφηβικά φορέματα για κορίτσια: σιωπή διαπραγμάτευσης.
Παρακολουθώ αυτή τη σκηνή κάθε καλοκαίρι, σε κάθε πόλη, και έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που ακούγεται υπερβολικό μέχρι να το ζήσεις από μέσα: τα εφηβικά φορέματα για κορίτσια είναι το πιο απαιτητικό κεφάλαιο ολόκληρης της παιδικής μόδας. Πιο δύσκολο από το βαπτιστικό, πιο δύσκολο από το φόρεμα της παρανυφάκας, πιο δύσκολο ακόμη και από τη σχολική γιορτή. Γιατί εδώ, για πρώτη φορά, το ρούχο πρέπει να ικανοποιήσει ταυτόχρονα δύο κριτές με εντελώς διαφορετικά κριτήρια: το γούστο ενός κοριτσιού που μόλις ανακαλύπτει ποια είναι, και τον άγραφο κώδικα ενός οικογενειακού γάμου που δεν αλλάζει εδώ και δεκαετίες.
Εφηβικά φορέματα για κορίτσια: γιατί τα δεκατέσσερα είναι η πιο δύσκολη ηλικία
Στα έξι, το κορίτσι φοράει ό,τι του δώσεις και χαίρεται τη φούστα που γυρίζει. Στα είκοσι δύο, επιλέγει μόνο του και κανείς δεν έχει λόγο. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο σημεία υπάρχει μια δεκαετία στην οποία το ρούχο σταματά να είναι ρούχο και γίνεται δήλωση ταυτότητας.
Η έφηβη δεν ψάχνει «ένα ωραίο φόρεμα». Ψάχνει ένα φόρεμα που θα την κάνει να μοιάζει με τον εαυτό που φαντάζεται, όχι με τον εαυτό που ήταν πέρσι. Και το πρόβλημα είναι ότι η αγορά την αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχει: από τη μια, παιδικά σχέδια με τούλια και φιόγκους που της φαίνονται προσβλητικά, από την άλλη, γυναικεία κοψίματα που δεν είναι φτιαγμένα ούτε για το σώμα της ούτε για την περίσταση. Πόσα κορίτσια έχουν καταλήξει σε ένα φόρεμα που δεν αγάπησαν ποτέ, απλώς επειδή ήταν το μοναδικό που «έκανε»;
Το σώμα αλλάζει πιο γρήγορα από τη γκαρνταρόμπα
Υπάρχει και μια πολύ πρακτική διάσταση που συχνά την ξεχνάμε. Ανάμεσα στα δώδεκα και τα δεκαπέντε, οι αναλογίες αλλάζουν μέσα σε μήνες. Το φόρεμα που αγοράστηκε τον Απρίλιο για τη σχολική γιορτή μπορεί τον Ιούλιο να κοντεύει, να σφίγγει στους ώμους ή να μη στέκει όπως τότε. Γι' αυτό επιμένω σε κάτι που ακούγεται βαρετό αλλά σώζει καλοκαίρια: σχέδια με κάποια ανοχή στη μέση, ρυθμιζόμενες τιράντες, ζώνες που δένουν αντί να ράβονται σταθερά.
Η ντροπή δεν είναι ιδιοτροπία
Ένα κορίτσι που τραβάει συνέχεια το ρούχο του δεν διασκεδάζει. Το έχω δει δεκάδες φορές σε δεξιώσεις: η μικρή στέκεται στην άκρη της πίστας, με τα χέρια σταυρωμένα, γιατί το ντεκολτέ την αγχώνει ή γιατί η φούστα σηκώνεται όταν χορεύει. Η άνεση δεν είναι το αντίθετο της κομψότητας. Είναι η προϋπόθεσή της.
Το μήκος: το πραγματικό πεδίο της μάχης
Αν καθίσετε δίπλα σε οποιοδήποτε δοκιμαστήριο τον Ιούλιο, θα ακούσετε την ίδια φράση σε παραλλαγές: «είναι λίγο κοντό». Το μήκος είναι εκεί όπου συγκρούονται πραγματικά οι δύο πλευρές, και είναι επίσης εκεί όπου έχω δει τα περισσότερα λάθη, από τις δύο μεριές.
Το midi είναι ο μεγάλος κερδισμένος της σεζόν
Το φετινό καλοκαίρι επιβεβαιώνει κάτι που είχε αρχίσει να φαίνεται από πέρσι: το μήκος κάτω από το γόνατο, εκεί που τελειώνει η γάμπα, είναι η πιο έξυπνη επιλογή για την ηλικία. Δεν είναι παιδικό, δεν είναι υπερβολικά ώριμο, επιτρέπει κίνηση, φωτογραφίζεται εξαιρετικά και σε μια εκκλησία δεν δημιουργεί καμία ένταση. Είναι, θα έλεγα, το πιο διπλωματικό μήκος που υπάρχει.
Το maxi δεν είναι πάντα η ασφαλής λύση
Πολλές μητέρες θεωρούν ότι όσο πιο μακρύ, τόσο πιο σωστό. Λάθος. Ένα maxi σε δεκατριάχρονη σώμα, ειδικά σε βαρύ ύφασμα, μπορεί να γεράσει δέκα χρόνια το κορίτσι και να το κάνει να φαίνεται μεταμφιεσμένο σε καλεσμένη τριάντα ετών. Το maxi δουλεύει όταν είναι ελαφρύ, όταν έχει ροή, όταν το πάνω μέρος παραμένει απλό. Σε λινό, σε βισκόζη, σε ελαφρύ σιφόν, ναι. Σε βαρύ σατέν με ουρά, όχι.
Το κοντό δεν είναι έγκλημα, είναι θέμα αναλογίας
Και εδώ έρχεται η αμφισβήτηση προς την άλλη πλευρά. Ένα φόρεμα πάνω από το γόνατο, με κλειστή πλάτη, μανίκι και ελεύθερη γραμμή, είναι απολύτως κατάλληλο για δεξίωση σε κτήμα τον Ιούλιο. Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το ένα εκατοστό. Είναι το άθροισμα: κοντό συν στενό συν βαθύ ντεκολτέ συν διαφάνεια. Ένα από αυτά, καμία ένσταση. Και τα τέσσερα μαζί, όχι για αυτή την ηλικία και όχι για αυτή την περίσταση. Δεν είναι ηθικολογία, είναι σύνθεση. Το ίδιο κριτήριο θα εφάρμοζα και σε ενήλικη καλεσμένη.
Σιλουέτες της σεζόν: τι κρατάω και τι αφήνω πίσω
Ας γίνω συγκεκριμένη, γιατί η γενικολογία δεν έντυσε ποτέ κανέναν. Η φετινή σεζόν προσφέρει τέσσερις σιλουέτες που δουλεύουν πραγματικά στα κομψά εφηβικά φορέματα και δύο που θα προτιμούσα να αποφύγουμε.
Η γραμμή Α παραμένει αήττητη. Στενεύει διακριτικά στο πάνω μέρος, ανοίγει σταδιακά και δεν σχολιάζει το σώμα. Είναι η σιλουέτα που κολακεύει σχεδόν κάθε τύπο σώματος σε αυτή την ηλικία και επιτρέπει στο κορίτσι να ξεχάσει ότι φοράει κάτι επίσημο.
Η ψηλόμεση γραμμή, με τη ραφή κάτω από το στήθος, επανέρχεται δυναμικά και είναι ιδανική για κορίτσια που νιώθουν άβολα με τη μέση τους. Δίνει ύψος, δίνει ελαφρότητα και σε λινό ή βαμβακερό ποπλίνα είναι απόλυτα καλοκαιρινή.
Το φόρεμα με κορσάζ και φούστα σε πιέτες είναι η πιο «μεγάλη» επιλογή που θα ενέκρινα χωρίς δισταγμό, αρκεί το κορσάζ να έχει πραγματική στήριξη και όχι απλώς λάστιχο που γλιστράει. Και τέλος, το εμπριμέ φόρεμα με λεπτές τιράντες και ελαφρύ μπολερό ή ζακέτα από πάνω, που λύνει ταυτόχρονα το ζήτημα της εκκλησίας και της πίστας.
Τι αφήνω πίσω
Πρώτον, τα υπερβολικά τούλια σε παστέλ αποχρώσεις, όταν πρόκειται για κορίτσι άνω των δώδεκα. Είναι υπέροχα στα οκτώ και άδικα στα δεκατέσσερα, γιατί μεταφράζονται αμέσως σε «σε βλέπω ακόμα σαν μωρό». Δεύτερον, τα πολύ εφαρμοστά ζέρσεϊ με σούρες στο πλάι. Δεν είναι ζήτημα σεμνότητας, είναι ζήτημα ποιότητας: δείχνουν κάθε ραφή, τσαλακώνονται στη ζέστη και μετά από δύο ώρες σε κτήμα δεν στέκουν πουθενά. Υπάρχει λόγος που τα φυσικά υφάσματα κερδίζουν κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, και δεν είναι ο σνομπισμός.
Χρώμα και κώδικας: πού έχει δίκιο το βέτο της μαμάς
Ας μιλήσουμε τώρα ειλικρινά για τα βέτο, γιατί εκεί κρίνεται αν το κορίτσι θα βγει από το δοκιμαστήριο ενθουσιασμένο ή ηττημένο.
Το λευκό. Εδώ η μητέρα έχει απόλυτο δίκιο και δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης. Σε ελληνικό γάμο, το ολόλευκο φόρεμα ανήκει στη νύφη. Δεν είναι συντηρητισμός, είναι ευγένεια. Το ίδιο ισχύει και για το εκρού που στη φωτογραφία με φλας θα βγει λευκό. Ένα κορίτσι δεκαπέντε ετών μπορεί να μην το καταλαβαίνει τη στιγμή εκείνη, αλλά θα το καταλάβει όταν δει τα άλμπουμ.
Το μαύρο. Εδώ διαφωνώ με τα περισσότερα βέτο που ακούω. Το μαύρο δεν είναι πένθιμο σε μια βραδινή δεξίωση Ιουλίου, είναι κομψό. Ένα μαύρο λινό φόρεμα με χρυσά αξεσουάρ σε κτήμα στις δέκα το βράδυ είναι υποδειγματικό. Πού χρειάζεται προσοχή; Στο πρωινό στεφάνωμα, όπου πράγματι μοιάζει βαρύ, και σε πολύ μικρές ηλικίες.
Οι φετινές αποχρώσεις που θα υπερασπιστώ με πάθος: το απαλό κίτρινο του βουτύρου, το γαλάζιο της σκόνης, το φυστικί, το κοραλί και το βαθύ πράσινο της ελιάς. Είναι χρώματα που ζουν καλά κάτω από τον ελληνικό ήλιο, δεν ξεθωριάζουν στη φωτογραφία και έχουν αρκετή προσωπικότητα ώστε το κορίτσι να μη νιώθει ότι φοράει στολή. Πόσες φορές έχουμε στείλει μια δεκατετράχρονη σε γάμο με ροζ που δεν διάλεξε ποτέ, επειδή «είναι το πιο κατάλληλο»;
Το φωσφορίζον και το έντονο εμπριμέ με μεγάλα λογότυπα είναι, ομολογώ, οι μόνες περιπτώσεις όπου θα σταθώ σιωπηλά δίπλα στη μητέρα. Όχι επειδή είναι άσχημα, αλλά επειδή σε μια τελετή τραβούν το βλέμμα από εκεί που πρέπει να είναι. Η σωστή ισορροπία βρίσκεται συχνά στα φορέματα για έφηβες σε καλοκαιρινό γάμο που έχουν ένα καθαρό χρώμα και ένα μόνο δυνατό στοιχείο: μια πλάτη, ένα μανίκι, μια ζώνη.
Ο ελληνικός Ιούλιος έχει τους δικούς του κανόνες
Δεν ντύνουμε ένα κορίτσι για έναν αφηρημένο γάμο. Το ντύνουμε για τον συγκεκριμένο ελληνικό Ιούλιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ο ελληνικός Ιούλιος έχει τρία στάδια στην ίδια μέρα.
Πρώτο στάδιο, η εκκλησία. Οι καλυμμένοι ώμοι δεν είναι διαπραγματεύσιμοι στην ορθόδοξη τελετή, όσο κι αν διαμαρτυρηθεί η μικρή. Η λύση δεν είναι όμως να αλλάξουμε φόρεμα, είναι να προσθέσουμε ένα λεπτό μπολερό, μια ζακέτα από βισκόζη ή ένα στολισμένο σάλι που βγαίνει μετά τη δεξίωση. Έτσι το κορίτσι κρατάει την επιλογή του και η τελετή κρατάει τον σεβασμό της.
Δεύτερο στάδιο, η μετακίνηση και η αναμονή. Στην Ελλάδα του Ιουλίου, ανάμεσα στο στεφάνωμα και το τραπέζι μεσολαβούν συχνά δύο ώρες, συνήθως όρθιοι, συνήθως έξω. Ένα ύφασμα που δεν αναπνέει μετατρέπεται σε τιμωρία. Λινό, βαμβάκι, ελαφρύ κρεπ, φόδρα από φυσική ίνα και όχι πολυεστέρας κολλημένος στο δέρμα.
Τρίτο στάδιο, η πίστα. Και εδώ ισχύει ο πιο αυστηρός μου κανόνας: αν το κορίτσι δεν μπορεί να σηκώσει τα χέρια στο συρτάκι ή να καθίσει σταυροπόδι, το φόρεμα απέτυχε. Ένα σωστό φόρεμα δεν επιβάλλει στάση, την επιτρέπει. Πόσοι από εμάς θυμόμαστε τη λεπτομέρεια της δαντέλας και όχι το γεγονός ότι δεν καθίσαμε ούτε λεπτό;
Να προσθέσω και μια παρατήρηση για τα νησιά, γιατί οι μισοί γάμοι της περιόδου γίνονται κάπου με θέα το Αιγαίο. Ο αέρας των Κυκλάδων είναι εχθρός των πολύ ελαφρών φουστών και φίλος των υφασμάτων με βάρος και πτώση. Και η άμμος ή το πλακόστρωτο απαγορεύουν το ψηλό τακούνι. Ένα χαμηλό κοσμηματένιο σανδάλι είναι πιο κομψό από ένα τακούνι που βυθίζεται.
Οι σχολικές εξετάσεις έχουν τελειώσει, τα αποτελέσματα ήρθαν, οι βαλίτσες είναι μισοφτιαγμένες. Αυτό είναι ακριβώς το διάστημα που τα κορίτσια έχουν χρόνο να δοκιμάσουν με την ησυχία τους, και όχι δύο μέρες πριν την τελετή. Η καλή επιλογή στα εφηβικά φορέματα για γάμο και βάφτιση γίνεται πάντα νωρίς, ποτέ σε πανικό.
Πέντε σημεία για να τελειώσει η διαπραγμάτευση ειρηνικά
Επιστρέφω στο δοκιμαστήριο των τριάντα εννέα βαθμών. Τελικά διάλεξαν ένα midi σε χρώμα ελιάς, με ψηλή μέση, φαρδύ βολάν στο κάτω μέρος και λεπτή τιράντα, συν ένα μπολερό για την εκκλησία. Η μητέρα κέρδισε το μήκος και τους ώμους. Η κόρη κέρδισε το χρώμα, το ύφασμα και τα παπούτσια. Και οι δύο βγήκαν ικανοποιημένες, που σε αυτή την ηλικία είναι σχεδόν διπλωματικό επίτευγμα.
Αν κρατήσετε μόνο πέντε πράγματα από όλο αυτό το κείμενο, ας είναι αυτά.
- Χωρίστε τη συζήτηση σε κατηγορίες και δώστε στην κόρη σας πραγματική εξουσία σε τουλάχιστον δύο από αυτές. Το χρώμα και τα αξεσουάρ είναι τα πιο ασφαλή πεδία παραχώρησης, όπως δείχνει και ο οδηγός για τα αξεσουάρ σε γάμο.
- Κρίνετε το σύνολο, όχι το εκατοστό. Κοντό με μανίκι και κλειστή πλάτη είναι σωστότερο από μακρύ με βαθύ ντεκολτέ και διαφάνεια.
- Επενδύστε στο ύφασμα πριν από το σχέδιο. Στον ελληνικό Ιούλιο, το λινό και το βαμβάκι κάνουν περισσότερα για την εμφάνιση από οποιοδήποτε κέντημα.
- Λύστε την εκκλησία με ένα δεύτερο κομμάτι, όχι με δεύτερο φόρεμα. Ένα μπολερό ή ένα σάλι κρατάει και τους δύο κανόνες.
- Δοκιμάστε με χορό. Σηκώστε τα χέρια, καθίστε, περπατήστε γρήγορα. Αν κάτι από αυτά δεν γίνεται άνετα, το φόρεμα δεν είναι το σωστό.
Και μια τελευταία σκέψη, από κάποια που έχει δει πολλά άλμπουμ γάμων. Το φόρεμα που θυμάται ένα κορίτσι δεκαπέντε χρόνια μετά δεν είναι ποτέ το πιο ακριβό ούτε το πιο «σωστό». Είναι εκείνο στο οποίο ένιωσε ότι ήταν ο εαυτός της μπροστά σε όλη την οικογένεια. Το βέτο της μητέρας έχει τη θέση του και τη χρησιμότητά του, αλλά όταν εφαρμόζεται σε όλα, το μόνο που καταφέρνει είναι να καθυστερήσει κατά μερικά χρόνια τη γέννηση ενός προσωπικού στυλ.
Δείτε με την ησυχία σας τα εφηβικά φορέματα για κορίτσια της συλλογής, φιλτράρετε με βάση το μήκος και το ύφασμα, και αφήστε την κόρη σας να πει πρώτη ποιο της αρέσει. Θα εκπλαγείτε με το πόσο συχνά διαλέγει σωστά, όταν κάποιος της δίνει επιτέλους την ευκαιρία να διαλέξει.
Διαβάστε επίσης:
- Επίσημα φορέματα για κορίτσια: ο οδηγός μιας μαμάς για το τέλειο καλοκαιρινό λουκ σε γάμους και βαφτίσεις
- Αμπιγιέ παιδικά φορέματα: ο καλοκαιρινός μου οδηγός για κάθε γιορτινή στιγμή
- Καλοκαιρινά φορέματα για κορίτσια: το ημερολόγιό μου με τα αγαπημένα μου σύνολα
- Πώς να ολοκληρώσετε το ντύσιμο κοριτσιού για γάμο με τα σωστά αξεσουάρ
- Χτενίσματα για κορίτσια & αξεσουάρ μαλλιών που κλέβουν την παράσταση